Zapraszamy także do naszego sklepu internetowego...

Patron

Janusz Korczak, Patron Wyższej Szkoły Pedagogicznej, był niezwykle wrażliwym społecznie, wszechstronnie wykształconym człowiekiem – pedagogiem, lekarzem, pisarzem, filozofem, moralistą, wychowawcą, dydaktykiem, publicystą, poetą, humorystą, fenomenem społecznej aktywności.

W humanistycznej kulturze świata cywilizowanego stawiany jest on w szeregu takich autorytetów moralnych, jak: Sokrates, Pestalozzi, Gandhi czy Schweitzer. Miano „współczesnego Sokratesa” nadał Korczakowi poeta Włodzimierz Słobodnik w „Trenie ku czci Janusza Korczaka”.

Korczak do historii wychowania wszedł jako twórca nowoczesnej koncepcji wychowawczej i organizator wzorcowych placówek opiekuńczych. W wieku trzydziestu trzech lat został dyrektorem Domu Sierot. Obowiązki swe z pasją i entuzjazmem pełnił przez trzydzieści lat (od 1912 roku). Na plan pierwszy w swojej pracy pedagogicznej, życiu osobistym i twórczości wysunął wartości moralne - miłość, szacunek, bezinteresowność, prawdę i dobro.

Korczak zasłynął m.in. jako twórca i prekursor wielu idei pedagogicznych, w tym tzw. miłości pedagogicznej, przedstawionej w rozprawie „Jak kochać dziecko”. Idea ta polega na budowaniu relacji z dzieckiem poprzez spotkania, budowę zaufanie i dialog. Termin ten znalazł zresztą swoje odzwierciedlenie we współczesnych teoriach coachingu i mentoringu. Tak jak współcześni nam coachowie starają się odpowiedzieć na potrzeby podopiecznych, tak Korczak starał się odpowiadać na potrzeby dzieci.

Szczególne miejsce w systemie wychowawczym Korczaka zajmowała praca. Sam zresztą bezgranicznie jej się oddawał. Od 1926 r. tworzył tygodnik „Mały Przegląd”, pisany przez dzieci dla dzieci, wydawany w formie dodatku do „Naszego Przeglądu”. W 1934 r. związał się z Polskim Radiem, gdzie pod pseudonimem „Stary doktor” prowadził słuchowiska dla dzieci. W ciągu czterdziestu kilku lat opublikował przeszło 900 tekstów, które zamieścił w około 100 czasopismach. Za swoją działalność literacką w 1937 r. został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury.

Prace Korczaka stawiają go wśród najważniejszych twórców koncepcji pedagogicznej początku XX wieku, szczególnie tzw. Nowego Wychowania. Ruch Nowego Wychowania dokonał przewrotu w poglądach na wychowanie, był reakcją na formalizm tradycyjnej szkoły. Korczak wyróżnia się jako autentyczny reformator wychowania, pionier nowego kierunku w pedagogice opiekuńczej, zrywającego z tradycyjnymi koncepcjami, stawiającego na psychologię, indywidualizm i aktywność dziecka.

Wpływ koncepcji Korczaka był tak silny, że w okresie powojennym w Polsce i na świecie rozwinął się ruch Korczakowski. Nieprzemijająca wartość koncepcji Janusza Korczaka tkwi bowiem w głoszonym i praktykowanym przez niego głębokim humanizmie. Największe autorytety moralne, przedstawiciele świata kultury, nauki i polityki nawiązują do myśli i postaci Korczaka. Papież Jan Paweł II mówił o nim jako o symbolu prawdziwej wiary i moralności.

Na symbolizm osoby Korczaka miała wpływ również jego niezłomna postawa względem podopiecznych, którą prezentował w okresie II Wojny Światowej. Jego zachowanie po dziś dzień stanowi wzór dla wszystkich kolejnych pokoleń pedagogów. Mimo że w 1940 r. wraz z Domem Sierot został przesiedlony do warszawskiego getta, dokładał wszelkich starań, aby zapewnić jak najlepszy los dzieciom znajdującym się pod jego opieką. Nie opuścił swoich podopiecznych aż do śmierci. Zmarł w drodze do Treblinki 5 lub 6 sierpnia 1942 r. podczas akcji wysiedlania getta.

Wrażliwość społeczna Janusza Korczaka, jego stosunek do nauki, pracy i pedagogiki stanowią inspirację dla Wyższej Szkoły Pedagogicznej. Proces dydaktyczny i naukowy opiera się na wspólnych wartościach, reprezentowanych przez Uczelnię i jej Patrona - równości w dostępie do wykształcenia, sprawiedliwym traktowaniu i indywidualnym podejściu do każdego człowieka.

migam